Dat zeg ik nu eens dan eens als ze huilen om een niemendalletje
maar vandaag was het wel menens...
om 14.30 kreeg ik telefoon op het werk van papa... De directeur had getelefoneerd dat er iets gebeurd was met arthur zijn vingertje en dat hij dringend naar de spoed moest.
Gaan jullie komen of moeten wij ermee gaan. Papa was vlug wakker want deed nachtdienst en verwittigde me op het werk
ik dacht dat mijn wereld eventjes moet stilgestaan hebben. Ik dacht natuurlijk dadelijk: dat vingertje is eraf of toch een stukje eraf...
die laatste half uur van mijn vroege shift waren werkelijk slepend.... ik kon immers niet naar huis want papa zou me komen ophalen, en als ik te voet vertrok zou ik niet vroeger thuis zijn. Mijn collega ging me aan de spoed afzetten waar Kristof zou zitten met Arthur tot ik er was en hij zou dan Victoria ophalen op school.
Daar aangekomen zag ik een aangeslagen ventje zitten met een tuteke in zijn mondje die papa had meegenomen om hem te troosten,
zijn vingertje zag er om te zeggen echt lelijk uit
de plastisch chirurg kwam erbij en constateerde dat het niet kon genaaid worden en vanzelf zou moeten helen mits de goede zorgen van mama...
Makkelijk lijkt je?
ja aan de ene kant wel, want mama verzorgd dagelijks wonden van allerlei slag en aard, maar als het bij je eigen kind is dat je zo'n dingen moet doen gaat dit wel door merg en been, vooral als ze veel huilen tijdens het verzorgen
Gelukkig is onze Arthur echt geen klager en gaat het redelijk goed, als bolt mijn maag in mijn buik als ik bezig ben met de zorg. Dat hij weent is volstrekt normaal, want het is een lelijke wonde
Geen opmerkingen:
Een reactie posten