Weeral een mijlpaal in zijn ontwikkeling... hij heeft zijn evenwicht op de fiets gevonden
onze stoere man...
Ik wil fietsen zonder wieletjes opzij zei hij deze week tegen mij, dus vroeg ik aan papa om hem eens te laten fietsen buiten op de fiets zonder zijwielen,
en waarempel , het lukte...
Het is wel precies een hazewind als hij aan komt gereden, een gevaar op de weg...
Dus het zal nog eventjes oefenen op het trottoir zijn vooraleer we het verkeer zullen trotseren met hem.
Victoria was een jaar ouder toen ze kon fietsen zonder haar zijwielen, maar daarbij ook een jaar wijzer, dus met haar konden we redelijk vlug de weg op.
Arthur moet eerst nog wat de regels van het verkeer leren voor we deze stap wagen met hem...
De filmpjes hebben wat van hun kwaliteit verloren nadat we ze hebben geupload via youtube... Ik weet ook niet hoe het komt
zondag 22 februari 2009
zondag 15 februari 2009
dikke buik mama
Toen ik pas zwanger was had Sylvie, een vriendin van mama en papa eens gezegd dat ze buikfoto's zou nemen, dus vorige zondag was het zover...
Gepakt en gezakt kwam ze toe en werd onze slaapkamer omgetoverd tot een heuse fotostudio...
We wilden het risico niet nemen om nog wat langer te wachten
en de bewuste foto's werden dus in week 30 van de zwangerschap genomen.
Sylvie stuurde me er reeds enkele door en ik kan het toch niet laten om er enkele te posten hier.
Als ik ze allemaal heb ontvangen zal ik misschien nog enkele mooie exemplaren hier neerzetten
zaterdag 7 februari 2009
Climax- Anticlimax
het is hier stil geweest op onze blog,
maar er is dan ook het een en ander gebeurd de laatste weken waardoor het er gewoon niet van kwam om hier iets neer te zetten
Nu ik wat " bekomen" ben neem ik graag even de tijd om het eens van me af te schrijven
Allereerst was er ons tripje naar Wenen, wat superleuk was. De cultuur van een onbekende stad en zijn geneugten opsnuiven is iets wat ik altijd leuk vind
Samen met mijn vriendin An hebben we 4 dagen lang kunnen babbelen voluit en intussen genoten we van alle cultuur die de stad ons toeschoof.
Het was wel koud maar het zonneke scheen en dat maakte ongelooflijk veel goed.
De culinaire Weense toer gingen we ook op en we aten dan ook de typische gerechten zoals Wiener schnitzel, sachertorte, käsekrauter, Tafelspitz,...
Ik moet zeggen, Wenen heeft verrassende specialiteiten, maar niet slecht. Enkel die käsekrauter, dat is een soort worst vond ik nogal vettig ( lichtjes uitgedrukt)
De gebouwen die we bezochtten waren stuk voor stuk mooi
De staatsoper, sissi's keizerlijke appartementen, Schönbrunn... Overal luxe alom
Het was dus een echte meevaller, zeker nog een keer voor herhaling vatbaar binnen enkele jaren misschien
De afsluiter van ons tripje was een namiddag thermaal zwembad Oberlaa, iets wat ik op het internet gevonden had en net buiten Wenen lag. Dit was een zalige ontspanning waarvan we beiden genoten hebben
Drijvend op het water van ongeveer 36 graden, met onderwatermuziek en dan kijken naar de Oostenrijkse sterrenhemel met lichtjes in alle kleuren die over het water fonkelen, dit was het gewoon, het ultieme ontspanningsgevoel...
De 4 dagen waren reeds voorbij, beiden moe maar voldaan
Tot vorige zondagavond hier wat het noodlot toesloeg...
Ik had er een rustig weekend opzitten, had me niet overdaan, de zondagnamiddag met mijn 2 superflinke kindjes bij oma doorgebracht. Het was echt gezellig
S avonds doe ik Victoria en Arthur naar bedje, neem zoals dagelijks mijn rustgevende bad en installeer me in de zetel.
Ik ga het nooit meer vergeten, het was een programma op canvas over Krokodillen en Alligators...
Plots krijg ik zo wat kramp, no panic ik ga naar het toilet,
maar al vlug had ik door dat die krampen doorkwamen en weer wegebden.
Rustig blijven, dacht ik bij mezelf, maar hoe meer ik dat dacht hoe meer krampen ik voelde en hoe meer ik in paniek sloeg
Het werd niet meer draaglijk en besloot dan maar papa op te trommelen van zijn werk en de materniteit eventjes op te bellen, want die krampen kwamen toch rond de 7 minuten terug
Je kan je niet voorstellen wat er allemaal door mijn hoofd ging, Ik was compleet radeloos .
Gelukkig was Kristof binnen het half uur thuis van zijn werk en konden we Jeroen nog bereiken om op de kindjes de komen passen die vredig lagen te slapen en gelukkig niks van dit alles afwisten
Tegen 22.20 stonden we in de materniteit en daar legden ze dadelijk een monitor aan en konden ze bevestigen wat ik voelde: Contracties.
Na enkele onderzoeken gedaan te hebben en me een grote uitleg te doen over het wel en wee van de ongeboren baby ( waarvan ik nu trouwens niet veel meer herinner, behalve dat ik naar Brugge zou moeten als de contracties zich doorzetten) kreeg ik een infuus in mijn arm geprikt voor 48 uur. Weeënremmers...
Dus dit betekende rusten
Bleek s morgens na een slapeloze nacht waar mijn brein vanalles had te verwerken dat ik met een of andere infectie zat en dat het daardoor was dat de baby eruit wou.
dus nog een zakje erbij met antiobiotica en veel rusten was de boodschap van de gynaecoloog
Tegen dinsdagavond was mijn buik weer stilgevallen..
Woensdagmiddag was ik thuis, maar ik voel me mottig en zombieachtig, anders kan ik het niet omschrijven.
ik loop nu dus van de zetel , naar het toilet, dan eens naar de pc ( gelukkig is die er nu ) en om 21u val ik uitgeput in bed en dit tot een goede 12 uren erna.
Volgende week vrijdag ( dan nog vrijdag de 13 de ) hebben wij opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog en hopelijk zal ik dan terug het fiat krijgen om weer eens het huis te mogen verlaten, want wij hadden voor de geboorte nog enkele to Do's op ons lijstje, maar als het niet mag, tja dan zal daar wel een of andere mouw moeten aan gepast worden. De baby gaat nu in alle geval voor alles. Voorlopig laat mijn lichaam me toch niet toe om inspanningen te doen. Gelukkig zijn er nog mensen die klaarstaan om te helpen waar ze kunnen nu. Meme is hier paraat om het huis schoon te helpen houden en tante Michèle en Jeroen zullen zich zaterdag ontfermen over Victoria en Arthur
Dat het maar vlug ergens in april is.... Ik voel me zo nutteloos nu, alhoewel ik weet dat het niet zo is, ik moet gewoon zorgen dat ik de baby nog bij me kan houden, want daar is hij/ zij nu het beste af, en niet in zo'n couveuse met allemaal kabeltjes en draadjes. Die gedachte doet me huiveren.
maar er is dan ook het een en ander gebeurd de laatste weken waardoor het er gewoon niet van kwam om hier iets neer te zetten
Nu ik wat " bekomen" ben neem ik graag even de tijd om het eens van me af te schrijven
Allereerst was er ons tripje naar Wenen, wat superleuk was. De cultuur van een onbekende stad en zijn geneugten opsnuiven is iets wat ik altijd leuk vind
Samen met mijn vriendin An hebben we 4 dagen lang kunnen babbelen voluit en intussen genoten we van alle cultuur die de stad ons toeschoof.
Het was wel koud maar het zonneke scheen en dat maakte ongelooflijk veel goed.
De culinaire Weense toer gingen we ook op en we aten dan ook de typische gerechten zoals Wiener schnitzel, sachertorte, käsekrauter, Tafelspitz,...
Ik moet zeggen, Wenen heeft verrassende specialiteiten, maar niet slecht. Enkel die käsekrauter, dat is een soort worst vond ik nogal vettig ( lichtjes uitgedrukt)
De gebouwen die we bezochtten waren stuk voor stuk mooi
De staatsoper, sissi's keizerlijke appartementen, Schönbrunn... Overal luxe alom
Het was dus een echte meevaller, zeker nog een keer voor herhaling vatbaar binnen enkele jaren misschien
De afsluiter van ons tripje was een namiddag thermaal zwembad Oberlaa, iets wat ik op het internet gevonden had en net buiten Wenen lag. Dit was een zalige ontspanning waarvan we beiden genoten hebben
Drijvend op het water van ongeveer 36 graden, met onderwatermuziek en dan kijken naar de Oostenrijkse sterrenhemel met lichtjes in alle kleuren die over het water fonkelen, dit was het gewoon, het ultieme ontspanningsgevoel...
De 4 dagen waren reeds voorbij, beiden moe maar voldaan
Tot vorige zondagavond hier wat het noodlot toesloeg...
Ik had er een rustig weekend opzitten, had me niet overdaan, de zondagnamiddag met mijn 2 superflinke kindjes bij oma doorgebracht. Het was echt gezellig
S avonds doe ik Victoria en Arthur naar bedje, neem zoals dagelijks mijn rustgevende bad en installeer me in de zetel.
Ik ga het nooit meer vergeten, het was een programma op canvas over Krokodillen en Alligators...
Plots krijg ik zo wat kramp, no panic ik ga naar het toilet,
maar al vlug had ik door dat die krampen doorkwamen en weer wegebden.
Rustig blijven, dacht ik bij mezelf, maar hoe meer ik dat dacht hoe meer krampen ik voelde en hoe meer ik in paniek sloeg
Het werd niet meer draaglijk en besloot dan maar papa op te trommelen van zijn werk en de materniteit eventjes op te bellen, want die krampen kwamen toch rond de 7 minuten terug
Je kan je niet voorstellen wat er allemaal door mijn hoofd ging, Ik was compleet radeloos .
Gelukkig was Kristof binnen het half uur thuis van zijn werk en konden we Jeroen nog bereiken om op de kindjes de komen passen die vredig lagen te slapen en gelukkig niks van dit alles afwisten
Tegen 22.20 stonden we in de materniteit en daar legden ze dadelijk een monitor aan en konden ze bevestigen wat ik voelde: Contracties.
Na enkele onderzoeken gedaan te hebben en me een grote uitleg te doen over het wel en wee van de ongeboren baby ( waarvan ik nu trouwens niet veel meer herinner, behalve dat ik naar Brugge zou moeten als de contracties zich doorzetten) kreeg ik een infuus in mijn arm geprikt voor 48 uur. Weeënremmers...
Dus dit betekende rusten
Bleek s morgens na een slapeloze nacht waar mijn brein vanalles had te verwerken dat ik met een of andere infectie zat en dat het daardoor was dat de baby eruit wou.
dus nog een zakje erbij met antiobiotica en veel rusten was de boodschap van de gynaecoloog
Tegen dinsdagavond was mijn buik weer stilgevallen..
Woensdagmiddag was ik thuis, maar ik voel me mottig en zombieachtig, anders kan ik het niet omschrijven.
ik loop nu dus van de zetel , naar het toilet, dan eens naar de pc ( gelukkig is die er nu ) en om 21u val ik uitgeput in bed en dit tot een goede 12 uren erna.
Volgende week vrijdag ( dan nog vrijdag de 13 de ) hebben wij opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog en hopelijk zal ik dan terug het fiat krijgen om weer eens het huis te mogen verlaten, want wij hadden voor de geboorte nog enkele to Do's op ons lijstje, maar als het niet mag, tja dan zal daar wel een of andere mouw moeten aan gepast worden. De baby gaat nu in alle geval voor alles. Voorlopig laat mijn lichaam me toch niet toe om inspanningen te doen. Gelukkig zijn er nog mensen die klaarstaan om te helpen waar ze kunnen nu. Meme is hier paraat om het huis schoon te helpen houden en tante Michèle en Jeroen zullen zich zaterdag ontfermen over Victoria en Arthur
Dat het maar vlug ergens in april is.... Ik voel me zo nutteloos nu, alhoewel ik weet dat het niet zo is, ik moet gewoon zorgen dat ik de baby nog bij me kan houden, want daar is hij/ zij nu het beste af, en niet in zo'n couveuse met allemaal kabeltjes en draadjes. Die gedachte doet me huiveren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
