Hij is er al een hele tijd niet meer
Oma mist hem nog steeds zoveel als toen
Ons kindjes hebben hem nooit gekend...
wij houden zijn herinnering levend door over hem te vertellen
Mocht hij nu terugkeren bij ons zou hij al zijn achterkleinkinderen kunnen bewonderen...
Die leegte wordt nooit gevuld, maar de herinneringen aan hem troosten ons.
Als tranen een trap konden bouwen en herinneringen een brug.
Dan klommen we hoog de hemel in
en brachten je mee terug.
Opa, tis niet omdat ik niet naar het kerkhof kom dat ik daarom niet aan je denk
Die steen doet me zo verkillen,
dat beeldje van jou in de kast doet me meer aan je denken zoals je was...
Voor Victoria en Arthur ben je de opa die in de hemel naar hen kijkt vanop je wolk
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten